DEZINTEGRACJA RZESZY I ROSZCZENIA PRZEMYSLIDOW
podłogi poznańWielkie Bezkrólewie w Niemczech wyzwoliło wszystkie siły odśrodkowe Rzeszy, powodując rozluźnienie więzów, łączących dotąd poszczególne jej ziemie w jedną całość. Proces ten przebiegał w sposób specjalnie ostry na wschodzie, gdzie różnice etniczne wśród tamtejszych mieszkańców powodowały jego pogłębienie. Tak więc Czechy, które dzięki wykorzystaniu przez Przemyśla Otto-kara I (1192—1230) rywalizacji Sztaufów z Welfami zostały podniesione do rangi królestwa (1198), wysunęły się na czoło księstw Rzeszy, przejawiając tendencje do powiększenia swego obszaru kosztem sąsiadów. Wymarcie posiadaczy lenna austriackiego, Babenbergów (1246), pobudziło apetyty pobliskich książąt Rzeszy. Z pretensjami do spadku wystąpili przede wszystkim królowie czescy, spowinowaceni zresztą z Baben-bergami. Wacław I (1228—1253) dwukrotnie (1246 i 1251) opanowywał Austrię, tracąc ją jednak za pierwszym razem na skutek sprzeciwu cesarza. Za drugim razem przyszło mu z kolei walczyć z Węgrami (1252/1253), którzy nie mogli patrzeć obojętnie na zmianę układu sił w dolinie Dunaju. Wobec interwencji sprzymierzeńców polskich popierających Węgrów na Morawach, pierwszym krokiem następcy Wacława, Przemyśla Ottokara II (1253—1278), było zawarcie pokoju kosztem podziału spadku babenber-skiego. Austria przypadła więc Czechom, podczas gdy Styria znalazła się w posiadaniu Węgier. Była to jednak ugoda nietrwała, bowiem w 1260 r. doszło do nowego starcia między rywalami. Zakończyło się ono klęską Węgrów i utratą przez nich Styrii. chorwacja wczasy
